کشمکش با آمریکا ناشی از بحران حکومتی بورژوازی در ایران است

متن  سخنرانی حمید تقوائی در پلنوم سی ام کمیته مرکزی حزب

 

در معرفی قطعنامه درباره کشاکش جمهوری اسلامی با دولت آمریکا و بحران حکومتی بورژوازی در ایران* من وارد توضیح  بندهای قطعنامه نمی شوم و بیشتر می خواهم آن نکات پایه ای تر و تزهایی که پشت قطعنامه است توضیح بدهم و این را هم روشن کنم که چرا در این شرایط  چنین قطعنامه ای ضروری است. یکی از رفقا از من میپرسید  که چه اتفاقی افتاده است که حالا ما دوباره راجع به موضوع رابطه میان دولت آمریکا و جمهوری اسلامی قطعنامه می دهیم. چه تحولی صورت گرفته است؟ اگر یادتان باشد، ما در کنگره ششم هم یک قطعنامه خیلی جامع تری از این در مورد مسئله رابطه میان آمریکا و جمهوری اسلامی تصویب کردیم اما آنچه در این سند بر آن تاکید شده  اینست  که آنچه امروز  رابطه بین آمریکا و جمهوری اسلامی نامیده میشود خود، نماینده و تبلورِ آن معضلات پایه ای ترِ سیاسی در جامعه ای است که وقتی خوب در آن دقیق می شوید، می بینید فقط هم خاص جمهوری اسلامی یا طبقه بورژوازی در ایران نیست، بلکه مبین یک بحران عمومی تری است. بحرانی است که بورژوازی تمام دنیا در برخورد با جمهوری اسلامی با آن روبروست که   مصطفی  هم در بحث گزارش اش به همین نکته اشاره کرد.

اهميت اعتصاب هفت تپه از حد يك اعتصاب فراتر ميرود

متن گفتگو با حميد تقوايي در برنامه ويژه كارگران هفت تپه در تلويزيون كانال جديد

شهلا دانشفر: حميد تقوايي موضوع برنامه ما همانطور كه ميدانيد اعتصاب و مبارزه مهم كارگران شركت نيشكر هفت تپه است كه چندين هفته است عليرغم فشارها و حملات جمهوري اسلامي ادامه دارد. نظر شما در مورد اين اعتصاب و مبارزه چيست؟

حميد تقوايي: بگذاريد در مورد اين اعتصاب و مبارزه از اين نكته مهم و عاجل شروع كنم كه براي اينکه اين اعتصاب به اهداف خود برسد و الگو و مدلي براي جنبش کارگري باشد که بتواند حرکتهاي وسيعتر و سازمانيافته تري را جلو بكشد اين مهم است كه وسيعا مورد حمايت بسيار وسيع قرار گيرد. بخش هاي مختلف جنبش کارگري٬.دانشجويان٬ فعالين مختلف جنبش هاي اعتراضي بايد به هر ترتيب که ميتوانند هم اعلام همبستگي خود را اعلام کنند و هم از اين هم فراتر روند. فقط اعلام همبستگي و حمايت اگر چه مهم است ولي بايد به اين قانع نبود. بايد فراتر از آن رفت. بايد با تشکيل صندوق هاي همبستگي٬ حمايت مالي٬ و همچنين با دست زدن به اقدامات حمايتي که ميتواند از اعتصاب و اعتراض يکروزه و چند ساعته گرفته تا تجمع و تظاهرات، به هر نحوي حرکتي را سازمان داد براي اينکه همه متوجه شوند. کسانيکه دارند واقعا جنايت ميکنند کسانيکه دارند جواب کارگراني را که ميگويند گرسنه ايم٬ دارند با باتوم و دستگيري و بازداشت ميدهند بايد متوجه شوند که کارگران تنها نيستند. متوجه شوند که يک جامعه و يک حرکت عظيم اجتماعي است که در مقابل آنها به جريان افتاده است. براي اينکه کارگران هفت تپه و همينطور کل کارگران و تمام مردمي که زير فشار گرسنگي دارند مچاله ميشوند بتوانند به موفقيت دست يابند، بتوانند مبارزه و اعتراضشان را به پيش ببرند، بايد حکومت متوجه شود، بايد دست اندرکاران متوجه شوند که با هر اعتراضي نيروي عظيمي به حركت در مي آيد. بايد متوجه شوند كه نميتوانند بيش از اين اين درجه از بيحقوقي را تحميل كنند. مردم بلند ميشوند و اعتراض ميکنند.

کاربرد لایحه قانونی جرائم سیاسی چیست؟

حسن صالحی: در ارتباط با بحث طرح امنیت اجتماعی که شما مطرح کردید اگر خاطرتان باشد چندی پیش هم قوه قضائیه جمهوری اسلامی بحثی را طرح کرد و لایحه ای آوردند تا بتوانند اشکال مختلف جرم سیاسی را تعریف و قانونمند کنند و اکنون فکر میکنم که آن تلاش سیاسی به این طرح امنیت ملی جدید ارتباط دارد. قانون و طرح تعریف جرم سیاسی بدین گونه بود که میگفت که آنهایی که تبلیغات موثری علیه نظام اسلامی میکنند جرم سیاسی محسوب میشود، برگزاری اجتماعات و راهپیماییهای غیر قانونی همینطور جرم سیاسی است، تا آنجایی که یادم هست یکی دیگر از بندهای آن طرح نشر اکاذیب و تشجیع اذهان عمومی از طریق سخنرانی و در مجامع عمومی بود و انتشار در رسانه ها و توزیع اوراق چاپی نیز در آن طرح مطرح شده بود و بهرحال اینها همگی از مفاد آن طرح بودند که مجازات قانونی داشتند و جرم سیاسی محسوب میشدند. البته در یک بند دیگرش هم گفته بود که هرگونه انتقاد از دولت که کلیت نظام را زیر سوال نبرد جرم سیاسی محسوب نمیشود. یادم هست که اینها ده سال پیش هم یک چنین پیشنهادی داده بودند و چنین حرفی را زده و چنین اطلاعیه ای را داده بودند و حالا بعد از ده سال هم میبینیم که یک چنین چیزی ارائه میدهند. بنظر شما چرا و چه دلیلی دارد؟ اینرا همه میدانند که اینها فعالین اعتراضات مردم را بدلایل مختلفی بدلیل سخنرانی و اقدام به تجمع و غیره دستگیر میکنند و زندانی و شکنجه و محاکمه و اعدام میکنند و حالا جمهوری اسلامی چه نیازی دارد که مجددا چنین لایحه ای را به تصویب برساند؟

 

جامعه ای که آرام نمی گیرد، رژیمی که امنیت ندارد!

_____________________

این نوشته بر مبنای سخنرانی در جلسه هفتگی اینترنتی “گفتگو با حمید تقوائی” تنظیم شده است. با تشکر از هادی وقفی برای پیاده و تایپ کردن این متن.  

                                                     _____________________

 

“طرح امنیت اجتماعی”   برای چندمین بار در چندماهه اخیر و این بار  با حدت و  شدت بیشتری از طرف رژیم اعلام شده است. این بار  ظاهرا قرار است این طرح را با جدیت و در سطح وسیعتری   به  اجرا بگذارند. اولین سئوالی که ممکن است به ذهن برسد این است که ضرورت این طرح چیست؟ چرا این حکومت اینقدر نیازمند چنین طرح هایی است؟ خود دست اندر کاران رژیم اعلام می کنند که این طرح برای برخورد با “اراذل و اوباش”، مبارزه با  ” فساد اخلاقی”، بد حجابی و بدلباسی، و برای حفظ  امنیت جامعه و غیره  لازم است. این خزعبلات را حتی خودشان هم باور نمیکنند.  روشن است که  ً حکومت هایی که از طرف مردم به زیر سئوال رفته اند و دیگر به هیچ وجه مشروعیتی در جامعه ندارند، وقتی می گویند طرحی برای امنیت می آوریم، در واقع منظورشان امنیت خود حکومت و حفظ خود حکومت است. در این مورد هم   مساله نه بر سر امنیت مردم یا جامعه یا زنان بلکه دقیقاً بر سر ایمنی خود حکومت است.  چه چیزی این امنیت حکومت را زیر سئوال برده است؟  جامعه و مردمی که دمی آرام نمیگیرند و دست از اعتراض نمیکشند.  

مذهب و جمهوری سوسیالیستی

    سئوال: چگونه ممکن است حزبی که اسم خودش را حزب کمونیست گذاشته است، بتواند در آینده سیاسی ایران حمایت اکثریت مردم ایران را (با توجه به اینکه حکومت ایران یک حکومت مذهبی است و مردم ایران هم اکثراً مردم مذهبی هستند) بخود جلب کند؟ درست است که خواسته های شما، خواسته های اکثریت مردم است. مردم فشار زیادی روی شان است. دستمزدها پایین است. اما با اینحال نمی توانند دولتی را قبول کنند که عنوان کمونیستی دارد! چرا؟ چون هر چقدر که شما بگویید که دولت شوروی سابق، سوسیالیستی نبود و حکومت سوسیالیستی ــ کمونیستی را درست اجرا نکرد، در هر حال، ذهنیت مردم نسبت به آن تجربه منفی است.  چگونه می توان با توجه به ترس و وحشتی که مردم ایران از یک حکومت کمونیستی دارند و در مقابل اش گارد و موضع می گیرند، توجه اکثریت مردم را به حزب شما جلب کرد؟

شان نزول سیاسی نظریه متعارف شدن رژیم چیست؟

این متن بوسیله ناصر احمدی پیاده وتایپ شده است.

 

حسن صالحی:  این بحثی که شما در رابطه با متعارف بودن یا نبودن سرمایه داری جمهوری اسلامی مطرح میکنید درواقع بحثی است که اخیرا از جانب دوستان ما یعنی حزب آقای کوروش مدرسی مطرح شده است و راستش تا آنجایی که من اطلاع دارم کس دیگری هم این بحث را مطرح نکرده است.   من میخواستم بدانم که شان نزول سیاسی این بحث چیست؟ راستش من فکر نمیکنم که برای مردم ایران بحثی بدین معنی مطرح شده باشد که جمهوری اسلامی متعارف شده و ما بهتر است که برویم و بنشینیم در خانه هایمان!! من فکر نمیکنم که مردم چنین مسئله و چنین مشکلی داشته باشند بلکه در هر دوره یکعده ای هستند که  تحت عناوین متفاوت با چنين تئوری هايی به ميدان مي آيند. مثلا یکدوره تحت این عنوان بمیدان آمدند که که گفتند “راست دست بالا را دارد” و پس از مدت کوتاهی مردم دیدند که واقعیت یک چیز دیگری بوده. در دوره بعدی هم زمانی که بحران خاورمیانه و کشمکش جمهوری اسلامی و آمریکا بالا گرفت تئوری هایی آوردند که باید فقط در برابر آمریکا ایستاد و عملا رفتند  پشت جمهوری اسلامی، و حالا هم این بحث را پیش کشیده اند که جمهوری اسلامی متعارف شده است، و اینبار هم بدینصورت عملا جنبش سرنگوني و سرنگونی جمهوری اسلامی را قلم ميگیرند و کنارش ميگذارند. در دوره خاتمی هم یک دبدبه و کبکبه ای راه انداختند و بحثهای زیادی طرح کرده بودند و میگفتند که دوره مبارزه دیگر تمام شده است و حالا دیگر خاتمی سر کار آمده و دیگر همه مشکلات را درست میکند. راستش بنظر من برای مردم ایران چنین بحثهایی جایگاهی ندارد. بهرحال یک سوال دیگری که در نظر خود من بود و میخواستم مطرحش کنم این بود که تفاوت اینکه نیرو یا حزبی یک ارزیابی داشته باشد که سیاستهای جمهوری اسلامی متعارف شده یا نشده است در سیاستهای عملیش چی هست؟ اگر حزبی معتقد باشد که جمهوری اسلامی بسوی متعارف شدن میرود و یک حزب دیگری هم ارزیابی خلاف آنرا داشته باشد باید ببینیم که ارزیابیهای متفاوتی که این احزاب مطرح میکنند در سیاستهای عملی و اجتماعیشان چطور منعکس میشود؟ حالا اگر فرض کنیم که از نظر حزب کمونیست کارگری ایران هم همین جمهوری اسلامی به رژیم متعارف سرمایه داری تبدیل شده است آنوقت این ارزیابی به چه تغییراتی در سیاستهای عملی ما میتواند منجر شود؟

بن بست سرمایه و سراب متعارف شدن رژیم!

 

این نوشته بر مبنای سخنرانی در جلسه هفتگی اینترنتی “گفتگو با حمید تقوائی” تنظیم شده است. با تشکر از هادی وقفی برای پیاده و تایپ کردن این متن.

 

بحث این هفته در مورد بن بست سرمایه در ایران و پاسخ گفتن به این سئوال است که آیا  این امکان وجود دارد که جمهوری اسلامی به یک رژیم متعارف برای کارکرد، تولید و باز تولید سرمایه در ایران، تبدیل بشود؟

 ابتدا باید بگویم که وقتی از بن بست سرمایه در ایران صحبت می کنیم، به این معنا نیست که سرمایه در ایران کار نمی کند یا طبقه کارگر استثمار نمی شود و یا یک قشری از جامعه در اثر استثمار طبقه کارگر مالتی میلیونر نشده است! به هیچکدام از این معانی نیست. بحث من در اینجا بر سر این است که اساساً این حکومت از اینکه  مانند یک رژیم سرمایه داری متعارف کارش را بکند و  تولید و باز تولید و انباشت سرمایه را  بنحو  قابل اتکایی حتی در میان مدت برای خود طبقه سرمایه دار امکانپذیر سازد، عاجز است و قادر به انجام این وظیفه نیست.

نکته دیگر اینکه  بن بست سرمایه صرفا موضوعی اقتصادی نیست.  طبقه سرمایه دار در ایران از نظر سیاسی مسئله دارد و این بحران سیاسی است که به بن بست اقتصادی که امروز طبقه سرمایه دار با آن روبروست  ترجمه می شود.

دست نامرئی بازار بر گلوی مردم!

این نوشته بر مبنای سخنرانی در مراسم اول مه در تورنتو تنظیم شده است. با تشکر از هادی وقفی برای پیاده و کتبی کردن این متن.   

پیام اول ماه مه تغییر بنیادی دنیا است.  اول مه روز تاکید بر ضرورت و مُبرمیتِ زیرو رو کردن نظام سرمایه داری است.  هر انسان آزادیخواه و منصفی، هر انسانی که برابری طلب باشد، هر انسانی که یک زندگی در خور شأن انسان قرن بیست و یک بخواهد، نمی تواند این دنیا را قبول کند و پیغام اول مه و در واقع حرف کارگران دنیا برای مردم و تمام ساکنین کره ارض این است که می توان بسیار بهتر از این وضعیتی که برای انسانها بوجود آورده اند، زندگی کرد. این زندگی در خور شأن ما نیست، باید بلند شد، مبارزه کرد و این وضعیت را تغییر داد.

همین دو هفته قبل بود که رئیس بانک جهانی و صندوق بین المللی پول به دنیا اعلام کردند که “خطر” شورش گرسنگان سی و سه کشور دنیا را تهدید می کند. با اینحال هیچ کس به خودش زحمت نداد که توضیح دهد چرا باید در قرن بیست و یک نوعی از زندگی را برای مردم فراهم آورند که حتی نتوانند شکم شان را سیر کنند! مسئول این وضعیت کیست؟ چه کسی را باید دید؟ چه چیز را باید عوض کرد؟

آیا دولتها نمیتوانند مساله گرانی را حل کنند؟

از میان سئوالات جلسه هفتگی اینترنتی حمید تقوائی

این متن بوسیله ناصر احمدی پیاده و تایپ شده است.

 

دنیس:   شما گفتید که در شرایطی که اینهمه مواد غذایی را میریزند به دریا اگر هزینه کمتر از آن را خرج کنند میتوانند بدست آفریقا برسانند. آیا اگر تجارت جهانی بخواهد در این هدف سرمایه گذاری کند آنوقت فکر نمیکنید که یک انقلابی در تجارت جهانی صورت بگیرد آنهم با این توجیه که مردم گرسنه نبایستی از گرسنگی بمیرند؟ صحبت اینست که اگر تجارت جهانی دست دولتها باشد جلوی رقابتها را میگیرند و با برداشتن سوبسید و مالیات و غیره میتوانند مواد غذایی را با قیمت ارزانتر دست مصرف کننده برسانند. آیا فکر نمیکنید که اگر چنین کاری صورت بگیرد وضعیت مردم گرسنه بهتر میشود؟

جمهوری اسلامی باید در جهان منزوی شود!

 

یورش جمهوری اسلامی به چپ و به اعتراضات دانشجوئی و کارگری در جامعه را باید با یک تعرض همه جانبه پاسخ گفت.  سازماندهی این تعرض یک وظیفه محوری  حزب کمونیست کارگری در شرایط حاضر است. 

 

 امروز در جامعه   ایران دو صف روشن تر و عریان تر از همیشه در مقابل هم قرار گرفته اند: صف انسانیت و آزادیخواهی و برابری طلبی که چپ کمونیسم کارگری آنرا نمایندگی میکند در برابر جمهوری اسلامی که نمایندگی کل کمپ ارتجاع راست را بعهده دارد.  یورش اخیر حکومت در واقع نبرد مشخصی از این جنگ مداوم است. جنگی که از انقلاب ۵۷ بین راست و چپ، بین طبقه کارگر که کل مردم شریف جامعه را با خود دارد و طبقه سرمایه دار که ناگزیر شده است در برابر مبارزات مردم  به حکومت اسلامی رضایت بدهد، آغاز شده است. میتوان و باید در این نبرد پیروز شد و نه تنها یورش و تهاجم جنایتکارانه رژیم را خنثی کرد بلکه کل حکومت و مدافعین  آشکار و پنهان آنرا در اپوزیسیون و پوزیسیون  به هزیمت انداخت.  انزوای بین المللی جمهوری اسلامی یک هدف مشخص این نبرد است.